رقابتهای MMA در کل شیوه جدیدی از رقابتهای رزمی محسوب میشود اما اگر به گذشته نگاه کنیم میتوان رگههایی از رقابتهای «وال تودو» که از سال ۱۹۲۰ در برزیل برگزار میشود را در MMA امروزی مشاهده کرد و اگر خیلی به عقب برگردیم شاید «پانکریشن» این نقش را برعهده بگیرد.
بهطور کلی تفکر ترکیب رشتههای مختلف رزمی، بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ رشد پیدا کرد که نقش اصلی را در این مورد بروس لی بازی کرد. او معتقد بود یک مبارز خوب، یک بوکسور، یک کاراته کا، یک جودوکار یا یک کونگفو کار نیست. یک مبارز خوب کسی است که خودش را با هر سبکی وفق داده و توانایی مبارزه در هر استایلی را دارد. در واقع با هر نوع تکنیکی که یادمیگیرد و تمرین میکند با استفاده از آن حریفش را از هر استایلی زمین گیر کند.
این حرف بعدها توسط دانا وایت به صورت عملی وارد عرصه رقابتهای رزمی شد. دانا وایت رئیس UFC و کسی است که امروز وی را به عنوان گسترش دهندهٔ MMA میشناسند.
MMA نوین از سال ۱۹۹۳ با برگزاری مسابقات UFC در ایالات متحده و به دنبال آن رقابتهای PRIDE در سال ۱۹۹۷ در ژاپن کلید خورد. این رقابتها از آن زمان تا به حال از نظر قوانین تغییرات زیادی را شاهد بودهاست؛ با این هدف که این تغییرات بتواند رقابتهای MMA را به عنوان یک ورزش به جامعه معرفی کرده و گسترش دهد. مسابقات MMA هماکنون در سراسر جهان کاملاً شناخته شده و در ایالات متحده و ژاپن از محبوبیت شگرفی برخوردار است،
در اصل میتوان گفت پدر هنرهای رزمی ترکیبی همان بروسلی افسانه ای است
که نظریه آن را داده و ایجاد کردهاست او محدودیت و کلاسیک بودن را از هنرهای رزمی برداشت وسنت شکنی کرددر واقع او هنرهای رزمی را به شکلی مؤثر و مفید به کار میبرد و تابع سبک خاصی نبود و به گفتهٔ خودش مثل آب بود -(روان و منعطف).